Bir televizyonun çözünürlüğü, ekranda görüntülenen görüntüyü oluşturan piksel sayısıdır. TV ekran boyutları büyüdükçe görüntü kalitesini korumak için daha yüksek çözünürlüklere ihtiyaç duyulmuştur; bu da izleyicilerin tek tek pikselleri fark etmeden ekrana daha yakın oturabilmesini sağlamıştır. Bir ekran ne kadar fazla piksele sahipse, görüntü o kadar daha keskin ve ayrıntılı görünür.
Piksel, renk bilgisi içeren görüntünün en küçük öğesidir. Her piksel, temel renkleri temsil eden üç veya dört alt pikselden oluşur — kırmızı, yeşil ve mavi. Bazı üreticiler ek bir alt piksele sahip paneller de üretmektedir. Örneğin, LG’nin OLED panellerinde parlaklığı artırmak için beyaz bir alt piksel bulunurken, Sharp’ın Aquos LED panellerinde ek bir sarı alt piksel yer alıyordu. Bu ek alt pikseller ayrı görüntü verileri almaz; bunun yerine değerleri, üç ana renk kanalındaki bilgilerden hesaplanır.
SD çözünürlüğü, SD TV
SD (Standard Definition), genellikle 720 × 480 piksel (NTSC) veya 720 × 576 piksel (PAL ve SECAM) çözünürlüğe sahip en eski televizyon çözünürlüğü formatıdır. Analog televizyon yayıncılığı için standarttı ve DVD’lerde de kullanıldı. Hem analog hem de dijital SD standartları vardır, ancak SDTV terimi genellikle dijital sürümü ifade etmek için kullanılır.
Modern televizyonlarda SD içerik belirgin şekilde bulanık görünür çünkü nispeten az görüntü ayrıntısı içerir. Yüksek çözünürlüklü ekranlarda görüntülendiğinde görüntünün büyütülmesi gerekir, ancak orijinal piksel sayısının sınırlı olması net bir görüntü için yeterli ayrıntıyı sağlayamaz.
Günümüzde SD formatı eski kabul edilir ve yayıncılıkta veya yeni içerik oluşturmada nadiren kullanılır. Ancak video kasetler ve DVD’ler gibi eski medya türlerinde hâlâ sıkça bulunabilir.
Fotoğrafta TV yayınından alınmış bir ekran görüntüsü görülebilir; video 576i modunda yayınlanmaktadır (576 satır, geçmeli tarama, 16×9 en-boy oranı, SD kalitesi).
HD TV çözünürlüğü
HD (High Definition), 1280 × 720 piksel çözünürlüğe sahiptir ve yaygın olarak 720p olarak adlandırılır. Ayrıca 1080i tanımıyla da karşılaşabilirsiniz, ancak artık nadiren kullanılmaktadır. SD ile karşılaştırıldığında HD, daha net görüntü, daha iyi tanımlama ve daha fazla görünür ayrıntı sunar.
HD formatı, dijital televizyonun tanıtılması ve dijital yayınların başlamasıyla ortaya çıktı. SD çözünürlüğü dijital içerik talepleri için yetersiz kalınca HD kullanılmaya başlandı. Ancak ana standart olarak kaldığı dönem nispeten kısa sürdü çünkü daha yüksek çözünürlüklü formatlarla değiştirildi. Buna rağmen HD hâlâ bazı televizyon yayınlarında ve çevrim içi videolarda kullanılmaktadır.
Full HD TV
Full HD (FHD), 1920 × 1080 piksel çözünürlüğe sahiptir ve 1080p olarak da bilinir. HD’ye göre iki katından fazla piksel sunarak çok daha keskin ve ayrıntılı bir görüntü sağlar. Uzun yıllar boyunca Full HD; televizyonlar, Blu-ray diskler, oyun konsolları ve diğer video ekipmanları için standart çözünürlük oldu. Bu çözünürlükte kaydedilen videolar yüksek düzeyde ayrıntı sunar ve neredeyse her ekranda izlenmeye uygundur.
Bu TV ekran çözünürlüğü formatı 2010’lu yılların ortalarına kadar standart olarak kaldı. Ancak UHD ekranların piyasaya çıkmasıyla birlikte Full HD televizyonlarda çok daha az yaygın hâle geldi. Buna rağmen önemini kaybetmedi; çünkü videoların büyük bölümü hâlâ Full HD olarak üretilmektedir, çünkü görüntü kalitesi ile aktarılması gereken veri miktarı arasında ideal bir denge sağlar.
UHD TV çözünürlüğü
UHD (4K) televizyonlar 3840 × 2160 piksel çözünürlüğe sahiptir ve Full HD’ye göre dört kat daha fazla piksel sunar. Bu televizyonlar, panel üreticilerinin yaygın şekilde 4K ekran üretimine geçmesinin ardından 2015–2016 yılları arasında ortaya çıkmaya başladı. Günümüzde UHD (4K), baskın TV çözünürlüğüdür ve yayın platformları, oyun konsolları ve Ultra HD Blu-ray diskler tarafından geniş ölçüde desteklenmektedir. Amerika Birleşik Devletleri ve birkaç başka ülkede kabul edilen en yeni yayın standardı olan ATSC 3.0 (Advanced Television Systems Committee) da 4K çözünürlüğü desteklemektedir.
Günümüzdeki video içeriklerinin büyük kısmı 4K olarak üretilmektedir. Doğa belgeselleri, maksimum ayrıntıyı korumak amacıyla genellikle gerçek 4K olarak çekilir ve sunulur. Sinema filmleri de yaygın olarak bu çözünürlükte çekilmektedir; ancak görüntü genellikle post prodüksiyon sırasında aşırı ayrıntıyı yumuşatmak için işlenir. Bunun nedeni, gerçek 4K çekimin oyuncuların yüzlerindeki cilt kusurlarını ortaya çıkarabilmesi ve bunun izleyiciler için dikkat dağıtıcı olabilmesidir. Genel olarak UHD (4K), hem video üretimi hem de oynatma için en yaygın kullanılan çözünürlük hâline gelmiştir.
8K TV çözünürlüğü
8K, 7680 × 4320 piksel çözünürlüğe sahiptir; bu, UHD’den (4K) dört kat ve Full HD’den on altı kat daha fazla piksel anlamına gelir. Bu son derece yüksek çözünürlük, çok büyük ekranlarda olağanüstü görüntü ayrıntısı sağlar; ancak 8K içerik miktarı hâlâ sınırlıdır. 8K çekim yapabilen kameralar bulunmasına rağmen, bu çözünürlükte neredeyse hiç içerik mevcut değildir.
8K televizyonlar ilk kez 2018’de piyasaya çıktığında birçok kişi televizyon izlerken 4K ve 8K TV’ler arasında görüntü kalitesi açısından belirgin bir fark olmadığını belirtti. 8K panellerin üretim maliyeti nispeten yüksek olmasına rağmen, paneller maliyetine satıldı ve televizyonlar premium modeller olarak konumlandırıldı.
Ancak 2025 yılında panel üreticileri düşük kârlılık nedeniyle bu panellerin üretim hatlarını kapattı ve 8K televizyon üretimi durduruldu. 8K formatı hâlâ varlığını sürdürmektedir, ancak aşırı bulunduğu için nadiren kullanılmaktadır.
